Kill Two birds with one stone
Een sprookje over de sporen van een erfenis uit het verleden.
Er was eens een jonge vrouw uit Zuid-Afrika. Ze woonde in Amsterdam, werkte hard en was altijd lief tegen haar collega's.
Op een dag stond ze voor een grote uitdaging. Een gast in het hotel waar ze werkte, had grote zware koffers bij zich. Omdat ze niet zo sterk was maar wel heel slim, zette ze de grote tas bovenop de koffer en reed alles naar de lift. "Kill two birds with one stone", zei ze lachend. De lach van haar brede mond schaterde zo hard door de gang, dat de mooie ronde spiegel aan de muur, brak van verdriet.
Hoe kan een meisje, twee vogels doden met één steen? Twee vogels, vrij in de lucht, zo mooi en licht, voor niemand bang en met een mooie vederpracht. Het meisje rende naar de spiegel en keek in de scherven, met een schok, en voelde de pijn. Het oude gezegde deed haar herinneren aan d eoude tijden uit de verhalen van haar opa over bloedvergieten en strijd. Ze trooste de spiegel en lijmde de brokstukken aan elkaar. De spiegel huilde en zo smolten de scherven met tranen van goud weer aan elkaar.
Ze wandelde trots en fier door de gang naar de lift, samen met de grote koffers vol souvenirs. Ze wist hoe het vroeger was en was vastbesloten om het in haar leven anders te doen. Ze voelde zich hierin alleen omdat er nog zoveel oorlog en verdriet gaande was. Maar ze keek dan in de spiegel en voelde zich sterk. Sterk genoeg om door te gaan met waar ze al mee bezig was, samen met de vogels.